Το σχολείο μας εφέτος θα υλοποιήσει περιβαλλοντικό πρόγραμμα με πολιτιστικό αποτύπωμα για το νησί της Χίου, με τίτλο : ΄΄Το δέντρο που δακρύζει, το πολυκύμαντο ταξίδι της Χίου στην Ιστορία και η αειφορία’’.
Θα βαδίσει στα ίχνη του επιτυχημένου περσινού περιβαλλοντικού προγράμματος που πραγματοποιήθηκε στη Λέσβο.
Περιλαμβάνει στόχους με γνωστικό και παιδαγωγικό περιεχόμενο:
- Να ενημερωθούν οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα για τη γεωλογική ιστορία του τόπου, την τοπική ιστορία και τον πολιτισμό.
- Να κατανοήσουν την ευαίσθητη οικολογική ισορροπία που απειλείται από τις ανθρώπινες παρεμβάσεις και να εμβαθύνουν στην έννοια της βιοποικιλότητας.
- Να γνωρίσουν τα παραδοσιακά προϊόντα του τόπου και τον τρόπο παρασκευής τους.
- Να αναγνωρίσουν τον ρόλο των παραγόμενων προϊόντων στην οικονομία του τόπου.
- Να συνειδητοποιήσουν τη σχέση της παραγωγικής διαδικασίας με την πολεοδομική και αρχιτεκτονική μορφή των οικισμών.
- Να ενημερωθούν για το σημαντικό έργο εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που εργάζονται για την έρευνα, προστασία και ανάδειξη του φυσικού περιβάλλοντος.
- Να αναπτύξουν περιβαλλοντική συνείδηση και να υιοθετήσουν συλλογική οικολογική στάση.
- Να διαμορφώσουν ιστορική συνείδηση και να καλλιεργήσουν τον σεβασμό για την πολιτιστική παράδοση.
- Να καλλιεργήσουν ομαδικό και συνεργατικό πνεύμα.
Οι μαθητές /-τριες κατά την υλοποίηση του προγράμματος :
Θα μελετήσουν υλικό που συνδέεται με το νησί της Χίου, με θέματα που άπτονται της Γεωλογίας, της Γεωγραφίας, της Χημείας ,της Ιστορίας της Λογοτεχνίας, της Αρχιτεκτονικής, της Θρησκευτικής Τέχνης.
Θα συνθέσουν σχετικές εργασίες και παρουσιάσεις.
Θα συμμετάσχουν σε εκδρομή στη Χίο όπου θα επισκεφτούν τόπους και μνημεία με περιβαλλοντικό, οικονομικό, ιστορικό, θρησκευτικό ενδιαφέρον και θα έρθουν σε επαφή με τοπικούς φορείς.
Ενδεικτικά αναφέρονται κάποιοι προορισμοί :
Μουσείο Μαστίχας, Βιβλιοθήκη Κοραή, Μουσείο Εσπεριδοειδών-Κάμπος, Κάστρο Χίου, Πυργί, Μεστά, Νέα Μονή Χίου.
«Ο Κάμπος της Χίου είναι από τις πιο παράξενες και πιο διαλεχτές γωνιές της ελληνικής γης. Πρέπει να φανταστεί κανείς μια απέραντη έκταση φυτεμένη σχεδόν αποκλειστικά με λεμονιές και τα συγγενικά τους δέντρα, πορτοκαλιές, μανταρινιές, νερατζιές. Μερικοί μικροί ελαιώνες εδώ και εκεί. Άφθονα λουλούδια ανάμεσα στα δέντρα (θυμάται κανείς κυρίως τα γιασεμιά). Αλλά το μυροβόλο αυτό δάσος δεν προσφέρεται μονομιάς στον επισκέπτη. Είναι χωρισμένο σε περιβόλια, περιφραγμένα με υψηλούς κοκκινόχρυσους τοίχους.
Μπορεί κανείς να πλανιέται ώρα πολλή στον Κάμπο, ανάμεσα στους τοίχους χωρίς να βλέπει τίποτα από το δάσος, αναπνέοντας μονάχα την ατμόσφαιρά του. Κάποτε ανοίγει μια βαριά πόρτα. Το δάσος επί τέλους αποφασίζει να φανερωθεί πλούσιο, ζωντανό, σπαρταριστό από δροσιά και τρυφερά μουρμουρητά και φλιφλίσματα.
Ένας πλακόστρωτος σκιερός δρομάκος διασχίζει τη χλόη. Ένα μαγγανοπήγαδο τρίζει αργά και ρυθμικά. Το νερό στάζει στις πλάκες μονότονα. Μες στην πυκνή πρασινάδα ένα παλαιϊκό σπίτι κρύβει ζηλιάρικα τη μόνωση του, τις κιτρινισμένες βιβλιοθήκες του και τα μελαγχολικά πορτραίτα των κοριτσιών του 19ου αιώνα.
Ο Κάμπος είναι ο ιδανικός τόπος της ιδιωτικής ζωής, της κλειστής, της εσωτερικής ζωής, των περιφραγμένων πολυτίμων πραγμάτων, ο τόπος όπου θα ήθελε κανείς, σε ορισμένες στιγμές, να σταθμεύσει για πάντα. Μα όποιος ανέβει στις ταράτσες των παλαιϊκών σπιτιών βλέπει από ψηλά το μεγάλο λεμονοδάσος που κυματίζει ζωηρά, στο φύσημα του ανέμου, σα μια πράσινη θάλασσα. Και πιο πέρα η άλλη θάλασσα, η γαλάζια, προς το άπειρο. Κι όλα αυτά μας καλούνε σε ταξίδια.»
Θεοτοκάς Μ. Γεώργιος
Συντονιστές καθηγητές: κ. Κασίδης, κ. Ρήγας
Συμμετέχουσες στο πρόγραμμα: κ. Καλτσούνη, κ. Χριστογιάννη.
